امروز سالروز تولد <<اوژیکوف>> مولف دیکشنری روسی به روسی ای می باشد که همه شما عزیزان با آن آشنایی کامل دارید.مطالبی رو در مورد وی برای شما تهیه دیدیم.باهم می خوانیم:

Ожегов, Сергей Иванович

Серге́й Ива́нович О́жегов (1900—1964) — российский и советский языковед, лексикограф, доктор филологических наук.

Сергей Ожегов родился 22(9) сентября 1900 г., в поселке Каменное (ныне город Кувшиново) Тверской губернии. Окончил Ленинградский университет (1926). Ученик В. В. Виноградова и Л. В. Щербы. Заведующий сектором культуры речи Института русского языка АН СССР (с 1952).

Один из составителей «Толкового словаря русского языка» под редакцией Д. Н. Ушакова (1935—1940). Автор однотомного «Словаря русского языка» (1949, 9 изд., 1972).

Основные труды посвящены русской лексикологии и лексикографии, истории русского литературного языка, социолингвистике, культуре русской речи, языку отдельных писателей (П. А. Плавильщикова, И. А. Крылова, А. Н. Островского) и др.

Редактор «Орфографического словаря русского языка» (1956, 5 изд., 1963), словарей-справочников «Русское литературное произношение и ударение» (1955), «Правильность русской речи» (1962). Основатель и главный редактор сборников «Вопросы культуры речи» (1955—1965

"چخوف" نمایشنامه نویس بیمار دوست

سلام

قابل توجه دانشجویانی که تابستون از جو روسی کاملا دور شده اند.

امروز به معرفی سه سایت می پردازیم که در واقع  جز شبکه های رادیویی روسیه هستند.جالب این که اخبار صوتی را به راحتی می توانید بشنوید.

  http://www.radiomayak.ru

http://www.cultradio.ru                                        

 http://www.radiorus.ru  

سلام                      СМС картинки

...امیدوارم خوشتون بیاد.

.+""+.С.+""+.
+Праздником +
"+Любимая+"
" ............."
*

/I,,,/I
=( ' ; ' )=
__(U U)__
,,,,O,O,,,,

o,,,o . o,,,o
( ' ; ' )( ' ; ' )
( , )---( , )
(,,) (,,)(,,) (,,)

.-''''-.,.-''''-.
! Я ЛЮБЛЮ !
". ТЕБЯ ."
'''-.,.-

سلام دوستان

یادآوری خاطرات با عکس حال و هوای دیگه ای به آدم میده.

مژگان ايزدي

سرگی پروکفیف،آهنگساز روسی فیلم و عالم سینما که یکی از برجسته ترین موسیقی دانان و آهنگسازان روسیه درقرن بیستم محسوب می شود، متولد سال1891 دراوکراین است. وی از استعداد زودرس در هنر موسیقی برخودار بود، پیانو را در خردسالی یاد گرفت و بین سنین نه تا چهارده سالگی کوشش هایی برای ساخت اپرا، سونات، سوییت و سمفونی کرد.
 
نخستین آموزگار او «گلییر» در سالهای 1903 و1902 بود. نخستین اجراهای آثارش در 19 سالگی توجه عمومی را نسبت به اوجلب کرد. هنگام انقلاب کبیر، پروکفیف به ظاهر بی تفاوتی نشان می داد ومسائل سیاسی بیش از همه شرط احراز مناسب کار بود و به این جهت پروکفیف درسال 1918 کشورش را ترک کرد و به آمریکا به فعالیت موسیقی پرداخت.

از 1923 تا 1933 ، مرکزفعالیت او در پاریس بود. دراین میان سفرهایی به آلمان، آمریکا وایتالیا کرد ودرآنجا هم مورد استقبال واقع شد. درسال 1933 به شوروی بازگشت وتا پایان عمر دیگرازکشورش خارج نشد. درسال 1948 به اتهام «بورژوازی فرمالیست» بودن ازسوی منتقدین درلیست سیاه قرارگرفت، سه سال بعدازاورفع اتهام شد و جایزه استالین را دریافت کرد. پروکفیف در5 مارس 1953 در سن 61 سالگی در مسکو بر اثر سکته مغزی دارفانی راوداع گفت، اما مرگ اوتحت الشعاع مرگ استالین که یک ساعت بعد از وی درگذشت قرارگرفت. هیجده اپرا و چندین موسیقی فیلم ساخت پروکفیف بود که ازکارهایش می توان به «رومئو وژولیت»، «پیتر وگرگ»، «اپرای جنگ وصلح»، «سیندرلا»،آثار کرال، هفت سمفونی کنسرتوهای ویلون، ویونسل اشاره کرد.

پروکفیف درطول حیات هنری اش موسیقی چند فیلم مشهوراز جمله «ایوان مخوف» و«الکساندرنوسکی» به کارگردانی «سرگئی ایزنشتاین» را نوشت. هر سه سال یکبار به یادبود «پروکفیف» کنکور انتخاب برترین رهبران ارکسترجهان درشهر«سنت پترزبورگ» برگزار می شود.

در این قسمت کوتاه به معرفی باغ وحش مسکو می پردازیم و در ضمن سایتی را معرفی می کنیم که با مراجه به آن می توانید با موزه های معروف روسیه از جمله موزه پوشکین.گالری تریتیاکوفسکی و ... بیشتر آشنا شوید.

МОСКОВСКИЙ ЗООПАРК

Адрес: Большая Грузинская ул., 1 Часы работы: летом 10:00-20:00, зимой 10:00-17:00 Выходной день: понедельник

   Старейший зоопарк в России был основан в 1864 году. За почти полуторавековую историю он прошел длинный путь от небольшого зоосада до крупного научного и природоохранного учреждения.
   Зоосад был основан по указу Русского Императорского Общества акклиматизации животных и растений. С первых дней своего существования "живой музей на открытом воздухе" вызывал огромнейший интерес у жителей Москвы. Зоосад содержался на деньги, вырученные от продажи входных билетов, а также благодаря пожертвованиям императорской семьи.
   С приходом к власти большевиков зоопарк, сильно пострадавший во время революционных боев, был национализирован. Но новая власть благоволила к зоопарку, пользовавшемуся огромной любовью народа. Площадь зоопарка была увеличена почти вдвое, а коллекция животных пополнена. Кроме того, при зоопарке были созданы научно-исследовательские подразделения, научные лаборатории и ветеринарные центры.
   Уникальная коллекция Московского зоопарка насчитывает около 7000 экземпляров животных. Звери и птицы содержатся в открытых вольерах и павильонах, оформление которых отражает особенности естественной среды обитания

همانطوری که مشاهده می فرمایید حتی ساعت بازدید و روز تعطیل آن را آورده است.امیدواریم شما آشنایان به زبان روسی از این قسمت خوشتان آمده باشد و استفاده لازم را برده باشید.

با کلیک می توانید لیست اماکن دیدنی و توضیحاتی درمورد هرکدام در مسکو را مشاهده فرمایید.

رنگ دير سفيد، قرمز، آبى روشن و طلايى بوده و به نظر او خيلى چشمگير بوده است. در نوشته " دوشنبه پاك " بونين نيز يادى از نودوويچى شده است:
" غروب آرامى بود، شعاع آفتاب در درختان ديده مى شد. برروى ديوار خون فام دير سكوت سكنى داشت همچون راهبه اى آرام. زنگ هاى ظريف، صداى غم انگيزى مى زدند. با گام هايى كه برروى برف ها صدا مى داد در راه ميان قبرستان جلو مى رفتيم. آفتاب تازه مى خواست غروب كند گرچه هوا هنوز كاملا روشن بود، تابش اشعه هاى خورشيد بتدريج لعابى به خود مى گرفت، در اطراف ما محيط مرموز و غم انگيزى بود كه شعله شمع هاى روشن شده بر روى قبرها آنرا مرموزتر مى ساخت "

НОВОДЕВИЧИЙ  МОНАСТЫРЬ

   Новодевичий женский монастырь расположен на юго-западе Москвы, в излучине Москвы-реки. Ансамбль Новодевичьего монастыря - выдающийся памятник архитектуры 16-17 веков.
   Самое примечательное здание в ансамбле Новодевичьего монастыря - Смоленский собор или собор иконы Смоленской Богоматери, построенный одновременно с основанием монастыря. Это монументальный пятиглавый храм с росписями 16 и 17 веков, с пятиярусным резным иконостасом и редкими иконами 17 века. Трапезная с церковью Успения, колокольни, надвратные церкви монастыря, примыкающие к ним Мариинские и Лопухинские палаты - великолепные образцы московского барокко.
   Монастырь был основан царем Василием III в 1524 году - в память о возвращении в состав русских земель города Смоленска. Отсюда и второе название монастыря - Богородице-смоленский.
   В 16-17 веках Новодевичий монастырь стал местом пострижения женщин из царской семьи. В стенах монастыря жила вдова старшего сына Ивана Грозного, царевича Ивана. Сюда же после смерти царя Федора Ивановича удалилась его вдова Ирина Годунова со своим братом Борисом Годуновым, будущим царем Борисом. В Новодевичьем монастыре окончила свои дни сестра Петра I, царевна Софья, насильственно принявшая постриг. Первая жена императора Евдокия Лопухина также была заточена в монастырь.
   Новодевичий монастырь неизменно пользовался покровительством русских самодержцев, владел обширными земельными угодьями. Монахини монастыря были, как правило, из высших слоев знати. В 1724 году здесь были устроены больница для солдат и офицеров русской армии и приют для подкидышей-девочек.
   Во время Отечественной войны 1812 года в Новодевичьем монастыре стояли французские войска. При отступлении французов монастырь был подготовлен к взрыву. Только находчивость монахинь, которые подоспели вовремя и затушили фитили, спасла монастырские здания от разрушения.
   С конца 18 века и до 1868 года Новодевичий монастырь использовался церковной властью в качестве исправительного учреждения для женщин Москвы и Московской губернии, осужденных Земским судом за неверие.
   Судьба Новодевичьего монастыря сильно изменилась в начале 20 века. В 1922 году монастырь закрыли, устроив здесь музей, который позже стал филиалом Государственного Исторического музея. Тем не менее с 1980 года в Новодевичьем монастыре размещается резиденция митрополита Крутицкого и Коломенского. А в 1994 году здесь снова был учрежден женский монастырь. С 1995 года в Смоленском соборе проводятся службы по престольным праздникам.
   Еще в 16 веке на территории Новодевичьего монастыря было устроено кладбище, на котором хоронили представителей церковной и светской знати. В 19 веке на территории монастыря были похоронены герои Отечественной войны 1812 года, среди которых был гусар и поэт Денис Давыдов, декабристы С. Трубецкой и М. Муравьев-Апостол, а также известные деятели культуры, в том числе историк С. Соловьев и философ В. Соловьев.
   Новодевичий монастырь, включенный ЮНЕСКО в список всемирного культурного наследия, считается одним из старейших и красивейших монастырей России.
    10августа 2004 года Новодевичьему монастырю исполнилось 480 лет.

نویسنده: مهری خیری

تاریخ ارسال: سه شنبه 10 مرداد 1385

در سال 1911 دبلیو.اال. فیلیپس، متخصص تاریخ ادبیات در دانشگاه ییل (آمریکا) نوشت: "ادبیات روس مانند موسیقی آلمانی عالی ترین نوع خود در جهان است." البته اگر منظورش ادبیات کلاسیک روس باشد، حق با اوست. داستایفسکی این نویسنده مشهور روس(1881-1821) با نوشتن رمان "بیچارگان" در سال 1842 به شهرت رسید و آخرین اثر او پیش از مرگ «برادران کارامازوف» است. این رمان کاملترین نمونه از تکنیک رمانهای پلیسی است که به وضوح می توان به آن تیپهای مختلف رمان از جمله رمان خانوادگی، اجتماعی- روان شناختی، جنایی و فلسفی نیز نسبت داد. از مشخصات بارز این نویسنده در آثارش این است که از هر ترفندی برای مجذوب کردن و مفتون کردن خواننده استفاده می کند. به عنوان مثال فهرست فصولی که در این اثر استفاده کرده عجیب و دور از ذهنند که حتی بیشتر این عناوین ذره ای هم به محتوای فصل ارتباط ندارند. موضوع رمان یک جنایت است موضوعی که بارها و بارها در آثار مختلف داستایفسکی دیده شده است. در این رمان توصیف شده است که چگونه فیودور کارامازوف به دست پسر نامشروعش که در خانه به عنوان آشپز استخدام شده، به قتل می رسد. اما پس از چند واقعه دیمیتری کارامازوف قاتل تلقی می شود و به بیست سال زندان با اعمال شاقه محکوم می شود. در «برادران کارامازوف» هیچیک از سه برادر آلیوشا، ایوان (فرزندان مادر دوم) دمیتری(فرزند مادر اول) شخصیت اصلی نیستند شاید بتوان گفت قهرمان رمان «برادری» است. هر چند که خود داستایفسکی از آلیوشا به عنوان قهرمان نام می برد. شخصیتی که پاک و مقدس و یکپارچه مثبت است، اما اگر یک بار دنیای داستایفسکی را بپذیریم، می توانیم به این احتمال فکر کنیم که حتی آلیوشا هم ممکن است مرتکب جنایت شود. سه برادر مرتکب قتل نشده اند، اما هر سه به لحاظ عاطفی با آن درگیر می شوند. سه برادر آلکسی، ایوان و دیمیتری تجسم سه موضع، سه اختیار و سه رفتار انسان در قبال شروشرارت است. الکسی«راهب» است، ایوان«روشنفکر» و دمیتری«افسر». قاتل واقعی پاول اسمردیاکف مستخدم است. «روشنفکر» او را به عنوان ابزار کار شیطانی انتخاب می کند و« افسر» او را به ارتکاب قتل وا می دارد. پاول رابطه خویشاوندی با سایر برادرانش ندارد. داستایفسکی می خواهد بگوید که ارگان اجرایی شر و شرارت با ماهیت انسان پیوند مشروع خویشاوندی ندارد. پاول( اسمردیاکف به معنای کلمه شیطان است) فقط موقعی دست به کار می شود که «افسر» شروشرارت را آشکارا بخواهد. خلاصه رد موافقت با شر و شرارت توسط «راهب» انجام می پذیرد خواست پنهانی توسط «روشنفکر» (ایوان) و موافقت آشکار توسط «افسر» (دمیتری). اما قاتل اسمردیاکف است که از خودش اختیار ندارد او فقط نقش کسی را که آشکارا قتل فیودور را خواسته است بازی کرده است. اما مقصر واقعی کیست؟ از نظر داستایفسکی هر سه برادر و اسمردیاکف بنابر موضعشان در قبال واقعیت شر و شرارت مقصرند. راهب مقصر است چون ترک دنیا کرده است. ایوان مقصر است چون آگاهانه به مسافرت رفته تا دست اسمردیاکف را باز بگذارد. دمیتری مقصر است چون گفتار و کردارش «سرسپرده» را به این قتل واداشته است اما از سوی دیگر داستایفسکی معتقد است که فئودور کارامازوف نه تنها قربانی است بلکه مسبب قتل و سزاوار مرگ است. چرا که خود قاتل را پرورده است. زمانی که 25 سال پیش به لیسایوتای متعفن تجاوز کرد و حاصل این تجاوز اسمردیاکف بود که بعدها سرسپرده پدر خود شد. شاید لیسایوتا که شبانه وارد باغ خانه فیودور کارامازوف می شود و پس از زایمان فرزند نامشروعش می میرد، با این عملش انتقام دو مادر دیگر را که هتک حرمت شده اند می گیرد. در این رمان مضامین اجتماعی و اخلاقی و مذهبی در ارتباطی تنگاتنگ قرار دارند. گسستگی پیوند خانوادگی گواه بی نظمی اجتماعی است و از سوی دیگر "مفتش اعظم و شیطان" که فلسفه ایوان بود نشانگر بی نظمی مذهبی است صورتی از مسیحیت که سعی در فریب انسان داشته است. همانگونه که شیطان سعی در فریب عیسی در بیابان داشت. در پایان می توان گفت داستایفسکی در این اثر خود نوعی علم اخلاق و در عین حال شکل خاصی از رمان با توصیفات و تخیلات خاص خود را ارائه کرده است. داستان "شب های سفید" را بخوانید با کلیک

                                 И.С.Тургенев                            

«ایوان تورگنیف» Ivan Turgenev رمان نویس مشهور روسی در نهم نوامبر ۱۸۱۸ در «اورال» به دنیا آمد و در سوم سپتامبر ۱۸۸۳ در سن شصت و پنج سالگی درفرانسه درگذشت.او به یک خانواده اشرافی روسیه متعلق بود. اجدادش از شخصیت های معروف روس بودند. پدر وی در ارتش روس مقام سرهنگی داشت. این مرد در سال ۱۸۲۰ وقتی «ایوان» دو ساله بود زن و سه پسرش را به اروپا غربی برد و به گردش در کشورهای این منطقه پرداخت. در بازگشت به روسیه «تورگنیف» مانند دیگر مَلاک زادگان روس در نزد استادان و آموزگاران مجرب تعلیم و تربیت یافت. او زبان روسی را خیلی دوست می داشت و همیشه از این که استادان، زبان مادری اش را به او یاد نمی دادند متاسف بود، اما سرانجام به وسیله یکی از دهقانان املاک پدر توانست یک کتاب روسی به دست آورد و با شوق بسیار بخواند. ایوان در شانزده سالگی به دانشگاه مسکو رفت. اما در سال ۱۸۳۵ او را به دانشگاه «سن پترزبورگ» منتقل ساختند. آنجا در رشته زبان شناسی به تحصیل پرداخت ودر این زمان احساس کرد که می خواهد چیز بنویسد و به نویسندگی بپردازد. او نخست با تقلید از یکی از آثار «بایرون» شاعر بزرگ انگلیسی یک قطعه شعر خوب سرود اما استادش بدون آن که او را رسوا سازد به او گفت: «فکر می کنم تو می توانی چیزی شوی»!و در این زمان تشجیع شد و در روزنامه ها آثار شعری خود از جمله «کاج کهن» را منتشر ساخت. در سال ۱۸۳۸ به برلین رفت چون تصور می کرد که تحصیل حقیقی در خارج از روسیه میسر است. وی در آنجا دو سال به فلسفه و زبان های قدیمی وتاریخ پرداخت. تورگنیف در این دوره سخت تحت تاثیر افکار فیلسوف آلمانی «هگل» قرار گرفت. او بدین ترتیب خود را از زیر بار افکار نژاد اسلاو خارج ساخت و به افکار غربی ها گروید و تا آخر عمر غربی می اندیشید. وی در بازگشت به روسیه یکراست به «مسکو» رفت، چون مادرش که زن تندخو و دیکتاتوری بود در مسکو زندگی می کرد. تورگنیف داستان های زیادی درباره رفتار خشن مادرش با دهاقین روسی تعریف کرده است. او در سال ۱۸۴۳ یک داستان شعر منتشر کرد و چنانکه در خاطراتش می نویسد با انتشار آن پای دراقلیم ادبیات گذاشت. «بلینسکی» نقاش بزرگ روس اولین اثر او را پسندید. تورگنیف می گوید: ستایش بلینسکی بیشتر مرا دست پاچه کرد ... من هر جا می رفتم تکذیب می کردم که من آن اثر را منتشر کرده ام . نخستین اثر منثور او کتابی به نام «خاطرات یک ورزشکار» بود که بین سال های ۱۸۴۱ تا ۱۸۵۰ نوشته شد، وی در این کتاب وضع بد زندگی دهاقین روسیه را مورد تنقید قرار داد و آن را سخت کوبید. مقامات دولت تزاری از انتشار این کتاب رنجیدند اما بهانه ای برای بازداشت وی پیدا نکردند. ولی وقتی او در مقاله ای، از «گوگول» نویسنده روسی تمجید کرد او را یکماه به زندان انداختند و بعد تبعیدش کردند. او از این دوره برای مطالعه و نگارش استفاده زیادی کرد و در این زمان «آشیانه یک اشراف زاده» و «پدران و پسران» را نگاشت . در سال ۱۸۴۷ رمان خود وکالینچ، قسمت نخست از حکایات یکنفر شکارچی را نوشت. در سال ۱۸۶۴ در «ایالت باد» و در سال ۱۸۷۱ در پاریس مستقر گردید. در پاریس با برادران «گونگور» ، نویسندگان ناتورالیست فرانسوی و موپاسان و «ژرژساند» مخصوصاً فلوبر آشنا شد و محفلی ادبی به اتفاق هم در رستوران «ماینی» تشکیل دادند و چون خوش سخن بود توانست با زحمت فراوان روسیه و ادبیات آن را به پاریس بشناساند و مردم را به آثار ادبی روس علاقه مند کند. وی در سال ۱۸۶۲ در «بادن بادن» آلمان خانه بزرگی خریده بود و تا سال ۱۸۷۰ در آنجا زیست و چون مدتی در فرانسه زیسته بود بسیاری از داستان هایش را در اصل به زبان فرانسه نوشته است. این نویسنده ی اجتماعی روسی وضع زندگی هم میهنان خود را که اکثریت آنان از زارعین و طبقات ملی بودند در نوشته های خود توصیف کرده و حقایق تلخ و واقعیات ناگوار زندگی طبقات محروم را نشان داده است. کتاب های معروف او چون «یادداشتهای یک شکارچی» و «مین بکر» و غیر انتقاد شدیدی از ژریم غلامی دهقانان است که در دوره تزاری معمول بود. «آبهای بهاری»، «آسیه و اولین عشق»، «آدم زیادی»، «در آستانه فردا» ، «مومو» ، «رودن» از جمله کتاب های اوست. تورگنیف مرد مؤدب وخوش مشربی بود و در اثر ابتلا به به سرطان درگذشت.

"انشاالله در ترم بعد شاهد برگزاری نشست ادبی با عنوان معرفی مشاهیر روس در تالار فردوسی خواهیم بود.آنجا می توانیم اطلاعات کاملی را از این نویسنده کسب کنیم مطالب مربوطه توسط یکی از دانشجویان فعال گروه جمع آوری شده و منتظر فرصت مناسب برای ارائه می باشد."

امروز به پیشنهاد یکی از خوانندگان عزیز وبلاگ کوتاه از داستایفسکی رمان نویس نام آشنای روسی مطلبی آورده ایم.امیدواریم رضایت شما جلب بشود.

داستایفسکی. فئودور

داستایفسکی، فئودور میخایلوویچ Dostoyevskiy, Fedor Mikhailovich رمان­نویس روسی (1821-1881) داستایفسکی در مسکو و در اتاقکی از بیمارستانی که پدرش در آن به کار طبابت اشتغال داشت، زاده شد و از لحظه­ای که چشم به دنیا گشود، با محیطی فاقد شادمانی که در آن بوی دارو و فقر به مشام می­رسید، روبرو گشت. ...

ابتدا برای امرار معاش به کار ترجمه پرداخت و آثاری چون "اوژنی گرانده" اثر بالزاک و "دون کارلوس" اثر شیلر را ترجمه کرد. در 1846 اولین داستان خود، "مردم فقیر" Bednye Lyudi، را نوشت و برای چاپ در روزنامه، به نکراسوف شاعر روسی سپرد. ...

در 1865 داستان معروف "جنایت و مکافات" Prestuplenie i nakazanie را انتشار داد که اولین اثر بزرگ او به شمار آمد و او را در خارج از کشور روسیه به شهرت رساند، امروزه نیز معروفترین و پرخواننده­ترین اثر داستایفسکی محسوب می­شود. ...

داستان "قمارباز" Igrok در 1866 انتشار یافت. داستایفسکی در این اثر تجربه تلخ شخصی را در یکی از اقامتهایش در خارج از کشور و عشق مفرطی که او را به جانب قمار می­کشاند، بیان می­کند. ...

داستان "ابله" Idiot در 1868 نوشته شد. شاهزاده­ای که آخرین بازمانده خاندان مهم و انقراض یافته­ای است، از سفر سوئیس که مدتها به علل مزاجی در آن سکونت داشته، به میهن بازمی­گردد. وی ظاهراً گرفتار افسردگی روحی است و در واقع به نوعی ابلهی دچار است که به کلی قدرت اراده را از او سلب کرده و از سوی دیگر اعتماد نامحدودی نسبت به دیگران در او پدید آورده است. ...

برای خواندن کامل متن و آشنایی با آثار دیگر این نویسنده بزرگ روسی به ادامه مطلب بروید.

زندگینامه داستایفسکی به روسی را با کلیک بخوانید.

تعریف لامانوسوف دانشمند و شاعر معروف قرن هجدهم ميلادي در روسيه در باره زبان روسي : "هم شكوه زبان اسپانيايي، هم سرعت زبان فرانسه، هم نيروي زبان آلماني، هم لطافت زبان ايتاليايي و از آنها گذشته، اختصار و صراحت خاص زبان يوناني و لاتين هم در آن است."

"مرگ شاعر" معروفترین اثر لرمانتوف می باشد که پس از مرگ الکساندر پوشکین در سال ۱۸۳۷ وی سرود.

در مجموعه اشعار لرمانتوف که به دو زبان انگلیسی و فارسی نگاشته شده می توانید متن فارسی این شعر زیبا رو بخوانید.در زیر نیز اصل متن روسی را آورده ایم.

Смерть поэта


Отмщенье, государь, отмщенье!
Паду к ногам твоим:
Будь справедлив и накажи убийцу,
Чтоб казнь его в позднейшие века
Твой правый суд потомству возвестила,
Чтоб видели злодеи в ней пример.


Погиб поэт! - невольник чести -
Пал, оклеветанный молвой,
С свинцом в груди и жаждой мести,
Поникнув гордой головой!....
Не вынесла душа поэта
Позора мелочных обид,
Восстал он против мнений света
Один как прежде.... и убит!
Убит!... к чему теперь рыданья,
Пустых похвал ненужный хор,
И жалкий лепет оправданья? -
Судьбы свершился приговор!
Не вы ль сперва так злобно гнали
Его свободный, смелый дар
И для потехи раздували
Чуть затаившийся пожар?
Что ж? веселитесь... - он мучений
Последних вынести не мог:
Угас, как светоч, дивный гений,
Увял торжественный венок.


Его убийца хладнокровно
Навел удар... спасенья нет:
Пустое сердце бьется ровно,
В руке не дрогнул пистолет.
И что за диво?... из далека,
Подобный сотням беглецов,
На ловлю счастья и чинов
Заброшен к нам по воле рока;
Смеясь, он дерзко презирал
Земли чужой язык и нравы;
Не мог щадить он нашей славы;
Не мог понять в сей миг кровавый,
На что он руку поднимал!...


И он убит - и взят могилой,
Как тот певец, неведомый, но милый,
Добыча ревности глухой,
Воспетый им с такою чудной силой,
Сраженный, как и он, безжалостной рукой.


Зачем от мирных нег и дружбы простодушной
Вступил он в этот свет завистливый и душный
Для сердца вольного и пламенных страстей?
Зачем он руку дал клеветникам ничтожным,
Зачем поверил он словам и ласкам ложным,
Он, с юных лет постигнувший людей?..


И прежний сняв венок - они венец терновый,
Увитый лаврами, надели на него;
Но иглы тайные сурово
Язвили славное чело;

Отравлены его последние мгновенья
Коварным шопотом насмешливых невежд,
И умер он - с напрасной жаждой мщенья,
С досадой тайною обманутых надежд.


Замолкли звуки чудных песен,
Не раздаваться им опять:
Приют певца угрюм и тесен,
И на устах его печать. -

_____ 

  

 

قابل توجه دانشجویان روسی و علاقه مندان به سرگذشت روسیه. تحولات صورت گرفته روسیه در قرن های گذشته را می توانید در زیر مطالعه فرمائید.جالب است و خواندنی!

جلوه هاى جنبش اجتماعى و سياسى در ادبيات قرن نوزدهم روسيه

در اواسط قرن هجدهم ميلادى، با تاسيس دانشگاه هاى بزرگ و جديد در روسيه حيات علمى و به خصوص ادبى نسل هاى جديد روسيه تحول مثبتى يافت. در اين ميان بايد به تاسيس دانشگاه مسكو در سال ۱۷۵۵ اشاره كرد كه از نظر تاريخى حائز اهميت است. «ميخائيل لومونوسف» دانشمند و شاعر روسى كه خود با سرودن مجموعه اشعار «تراژدى هاى سوماروكف» آغازگر عصر كلاسيسم در ادبيات روسيه است، طراح دانشگاه مسكو به شمار مى رفت. ...

نكته اى در بازخوانى داستان هاى كلاسيك روس

«تورگنيف در رمان خود از آنچه مردم مى پندارند هنرمندتر بوده است و به همين دليل راه خود را گم كرده است و به نظر من بسيار كار خوبى كرده است. مى خواسته به جايى برود ولى اشتباهاً به جاى بهترى رفته است.» ...

۱۶۵ سال قبل در این روز شاعر بزرگ روسیه "میخاییل لرمانتوف" در یک دوئل جان باخت.

165лет назад (1841) погиб на дуэли Михаил Юрьевич Лермонтов 

مسکو، 5 مرداد، خبرگزاری «نووستی»/ میخاییل یورییویچ لرمانتوف در سال 1814 میلادی در مسکو در خانواده ای به دنیا آمد که پدرش کاپیتان ارتش بود. پس از مرگ زودرس مادرش، نزد مادربزرگ خویش "تارخانا پنزنسکایا" پرورش یافت. وی تحصیلاتی عالی کسب نمود و از سال 1827 در مسکو، در پانسیون وابسته به دانشگاه مسکو زندگی می کرد که از همان جا نیز شروع به سرودن شعر نمود. طی سال های 1830 تا 1832 در رشته سیاست و اخلاق تحصیل نمود، اما پس از این که دریافت این رشته تحصیلی مورد علاقه او نمی باشد، عازم سن پطرزبورگ شد و در مدرسه نظامی ثبت نام کرد. در سال 1834 تحصیلات خود را به پایان رساند و در گارد امپراطوری شروع به خدمت کرد. وی در قریه پادشاه خدمت می کرد و بطور همزمان به ادبیات نیز مشغول بود.

در سال 1837، در تحیر از مرگ الکساندر پوشکین، قطعه شعر "مرگ شاعر" را برای او سرود که معاصرین امروزه آن را می آموزند و از حفظ می خوانند. لرمانتوف در ماه فوریه سال 1837 میلادی به علت سرودن این اشعار دستگیر شد و پس از انجام بازرسی هایی به دستور مقام اعظم به قفقاز تبعید شد. لرمانتوف علاوه بر شعر، در زمینه نقاشی های آبرنگ و رنگ روغن نیز کار می کرد و با طراحی های بسیار خود، معرف نقاشی مستعد بود. به لطف تلاش ها و تکاپوی مادربزرگ خود و برخورداری از حمایت "واسیلی ژوکوفسکی" شاعر و از درباریان شاه، لرمانتوف توانست به سن پطرزبورگ بازگردد که در آن جا عضو انجمن اشرافی ارتشیان جوان شد و با اعضای هیئت تحریریه مجله "یادداشت های وطنی" روابطی نزدیک برقرار کرد.

لرمانتوف در سال 1840 پس از دوئل با برانت، ف